Coraz bardziej zauważam pewien smutny schemat. Moi najmądrzejsi przyjaciele – ludzie z wieloma dyplomami, wspaniałym poczuciem humoru i umiejętnością zrozumienia kryzysu o dowolnej skali – są bez pracy miesiącami, a nawet latami. Wysyłają CV, idą na rozmowy kwalifikacyjne z poczuciem klęski i powoli znikają, donosi Ukr.Media.
Kiedyś natknąłem się na artykuł amerykańskiego ekonomisty, który analizował ten problem. Po połączeniu jego wniosków z moimi obserwacjami znajomych, uświadomiłem sobie coś dziwnego. Wysoka inteligencja często nie jest zaletą, ale obciążeniem, które niepostrzeżenie ciągnie nas na dno w świecie standardowych algorytmów.
Zacznijmy od tego, że inteligentni ludzie z natury nie tolerują granic. Są skłonni do refleksji i ironii, dlatego zamiast nudnego, ale zrozumiałego „dyrektora finansowego” w ich profilach pojawiają się jacyś „architekci znaczeń finansowych” czy „wizjonerzy analityczni”.
Problem w tym, że rekruterka, przeglądając kanał przy porannej kawie, myśli kategoriami arkusza kalkulacyjnego Excela. Wystarczy jej słowo „dyrektor”. Nie widząc znajomych liter, jednym ruchem myszy spycha wizjonera w niepamięć.
Poza tym, CV moich utalentowanych kolegów często przypominają zbiór prac. Mądry człowiek potrafi zrobić w pięć lat tyle, ile inny nie może zrobić w trzydzieści. I wydaje im się kluczowe, aby zmieścić w CV każdy projekt i każdą firmę, którą zapisali.
Ale po drugiej stronie ekranu nikt nie ma czasu na długie czytanie. Zbyt dużo tekstu wywołuje panikę u pracowników HR i lekkie podejrzenie, że kandydat w jakiś sposób zbyt desperacko próbuje usprawiedliwić swoje istnienie.
Wtedy syndrom oszusta zaczyna się w swojej absolutnej formie. Niejednokrotnie podrzucałem znajomym linki do ofert pracy, które byłyby całkowicie odpowiednie, a które w zabawny sposób rozwiązywałyby wszystkie problemy przed przerwą obiadową. Wiecie, co usłyszałem w odpowiedzi? „Nie jestem ekspertem w tej wąskiej niszy”.
To rodzaj chorobliwej potrzeby czekania na idealne dopasowanie. Podczas gdy intelektualista wątpi, czy jest wystarczająco dobry na to stanowisko, ktoś znacznie mniej obciążony wiedzą po prostu klika „Odpowiedz” – i zabiera się do pracy.
Kolejnym problemem jest naiwne przekonanie, że wyniki mówią same za siebie. Mądrzy ludzie często pracują jak szaleni i wierzą, że ich osiągnięcia są widoczne gołym okiem. Ale prawda jest taka, że nadal trzeba przetrwać wstępne rozmowy kwalifikacyjne, aby dojść do etapu, w którym można pokazać rezultaty.
Utalentowani ludzie są po prostu zbyt leniwi, by przełożyć swoje doświadczenie na język korporacyjnego zysku. Czekają, aż ktoś odkopie ich talent i doceni głębię ich myśli. Niestety, nikt nie przyjdzie z łopatą.
I wreszcie skromność. Ta sama, która rzekomo cię zdobi, a w rzeczywistości po prostu zostawia cię z pustym portfelem.
Dla inteligentnej osoby czytanie starożytnej filozofii przed snem lub budowanie skomplikowanych modeli analitycznych w pół godziny to norma. „Każdy to potrafi”. Z powodu tej iluzji nie mają pojęcia, jak się sprzedać. Po prostu nie znają tych banalnych słów, które pobudzają pracodawców do działania.
Ostatecznie okazuje się, że to ironiczny paradoks: aby zdobyć dobrą pozycję, czasami trzeba nieco przyciszyć intelekt i grać według zasad tych, którzy myślą schematami. Brzmi to smutno, ale być może umiejętność zaakceptowania tej niedoskonałości świata to właśnie ta elastyczność w życiu, której brakuje wielu bystrym umysłom.
Udział
Subskrybuj UkrMedia na Telegramie.
⚡ Puls Czytelników
Co naprawdę przeszkadza w osiągnięciu sukcesu: niechęć utalentowanych osób do upraszczania spraw czy prymitywność samego systemu rekrutacji?
0 osób już zagłosowało. Dołącz do dyskusji.
🎭 Powinno być prościej ⛓️ System niszczy mózgi 💭 Mam własne zdanie
📊 Mapa myśli
🎭 Powinno być prościej 0% ⛓️ System niszczy mózgi 0% 💭 Mam własne zdanie 0% 💡
Dyskusja dopiero się zaczyna. Bądź pierwszy, który skomentuje!
Uwagi
Najpierw nowe ↕
Nie ma jeszcze komentarzy. Bądź pierwszy!