Mówi się sporo o potencjalnych korzyściach, jakie NBP może uzyskać na zakupionym przez lata złocie. Należy mieć na uwadze, że wartość metalu szlachetnego nie tylko wzrasta, lecz także maleje. Udokumentowana przez NBP partia 20 ton złota nabyta w lutym może być aktualnie warta ponad 230 mln dolarów mniej, niż wynosił domniemany koszt jej nabycia.
Jak urzędowo zawiadomił Narodowy Bank Polski pod koniec lutego dysponował 18,34 mln uncji złota, czyli przeszło 570,4 tony, o wartości 94,9 mld dolarów, co po przeliczeniu daje blisko 340 mld zł. W stosunku do końca stycznia rezerwy złota znajdujące się w posiadaniu banku centralnego powiększyły się o około 650 tys. uncji, czyli o 20,2 tony. Tym samym urzeczywistniły się prognozy redakcji Bankier.pl z początku marca dotyczące powrotu NBP do zakupów złota.
NBP ponownie nabywa spore ilości złota
Powrót ten był istotny z kilku względów. Po pierwsze, zwiększenie zasobów złota oraz wzrost jego wartości spowodował, że metal szlachetny stanowił już 31 proc. rezerw walutowych NBP. Bank centralny zrealizowałby w ten sposób wcześniej nakreślony cel (30%) poziomu posiadanego złota, który przedstawił we wrześniu 2025 r (jeszcze wcześniej celem było 20%). Niemniej jednak 20 stycznia NBP podjął decyzję o podwyższeniu polskich rezerw złota do poziomu 700 ton.
Po drugie, biorąc pod uwagę wolumen, dołożone 20 ton było największym miesięcznym zakupem złota od lutego 2025 r. (29 t) i piątym od czasu, gdy bank centralny rozpoczął powiększanie rezerw złota w XXI wieku. Większy tonaż dokupiono tylko w czerwcu 2019 r. (95 ton), lipcu 2023 r. (22,4 t), wrześniu i listopadzie 2024 r. (odpowiednio 21,8 t i 21 t) oraz wspomnianym lutym zeszłego roku.
Po trzecie, co być może ważniejsze, koszt nabycia ostatniej partii 20 ton złota, który według naszych kalkulacji mógł wynieść około 3,263 mld dolarów, był drugim najwyższym w historii, po pamiętnych 95 tonach z 2019 r., które mogły z kolei kosztować NBP 4,143 mld dolarów, przy uwzględnieniu średnich miesięcznych cen złota według LBMA. Wszystko to za sprawą rekordowej średniej ceny złota w lutym, która po raz pierwszy przekroczyła 5000 USD za uncję trojańską.
Bank nie tylko uwzględnia zyski na złocie
Oczywiście, historyczny szczyt złoto zanotowało pod koniec stycznia, kiedy po gwałtownym wzroście wspięło się na poziom 5 625,89 USD/oz. Jednak szybko przyszła korekta i dopiero luty przyniósł stabilizację cen złota, która przełożyła się na wysoką średnią powyżej 5000 USD/oz. Obecnie jednak złoto ponownie doświadcza korekty i jest wyceniane poniżej 4700 USD za uncję, co oznacza, że ostatnie lutowe zakupy NBP na ten moment generują potencjalną stratę, którą na papierze, na dzień 20 marca, można oszacować na około 230 mln dolarów.
Złoty interes NBP: przeliczyliśmy, ile Polska „zarobiła” na wzroście cen metalu
Narodowy Bank Polski od paru lat prowadzi aktywną strategię zwiększania rezerw w złocie, co przy historycznych rekordach cen tego kruszcu tworzy ogromne, choć „papierowe” korzyści.
Przeczytaj także…
W kontekście niedawnej debaty o ewentualnych do osiągnięcia korzyściach z nabytego w przeszłości i ostatnio złota, które mogłyby być przeznaczone na dozbrojenie polskiej armii, należy pamiętać, że przedstawione podczas konferencji prezesa NBP niezrealizowane dochody z wyceny złota na poziomie 197 mld zł za lata 2020-2026, odnoszą się do konkretnej, wysokiej ceny kruszcu, która nie musi utrzymać się w przyszłości.
Rzeczywiście, w kwestii tzw. fundamentów, czyli czynników napędzających notowania złota w poprzednich latach, na razie niewiele się zmieniło. Jednak jak pokazały ostatnie wydarzenia na Bliskim Wschodzie, opieranie się wyłącznie na jednym scenariuszu dla złota jest dość naiwne, zwłaszcza, że na przestrzeni dziejów cena kruszcu potrafiła również zaliczać wyraźne korekty, tak jak w 2015 r., kiedy w ciągu roku spadła o przeszło 10 proc., tak jak w 2013 r., kiedy cena złota spadła o ponad 28 proc., nie wspominając o przełomie lat 80. i 90. ubiegłego wieku, kiedy cena kruszcu obniżała się przez pięć kolejnych lat, tracąc ponad 30 proc.